Blog Image

USA 2015 SF > Denver

Van bruggen naar monumenten

Reisverslag USA 2015 Posted on di, juni 09, 2015 07:01:12

Weer een mooie dag achter de rug, zowel qua weer als wat wij hebben bekeken.

Alleen de start was wat onbevredigend. Omdat het hotel ontbijt niet veel voorstelde besloten wij lekker uitgebreid te ontbijten bij het Denny’s filiaal dat pal naast ons hotel in Moab was gelegen. Lekker een slam met pancakes, scrambled eggs, toast, bacon en hash browns (rösti), daar kom je de rest van de dag wel mee door.

Om half tien schoven wij aan. Koffie en thee stonden zo op tafel, de orange juice was helaas uitverkocht (erg raar, zeker voor Denny’s) maar grape juice was een prima alternatief. Het duurde echter een stuk langer voor dat het eten kwam. Zaterdagavond, toen wij daar ook aan tafel zaten, excuseerde de serveerster zich keer op keer dat het “zo lang duurde” terwijl voordat wij met onze ogen konden knipperen de avondmaaltijd al voor ons neus stond! Vanochtend dus niet. Wij zagen en hoorden al dat de serveersters de 2 koks aanspoorden tot sneller werken maar toen wij na 20 minuten nog geen eten hadden heb ik één van de serveersters maar eens gevraagd of onze bestelling wel was doorgekomen. Dat bleek wel het geval maar i.p.v. de gebruikelijk bemensing van 4 in de keuken moesten ze het nu dus doen met maar 2. O.k. , dan nog maar even geduld hebben. Echter na een half uur nog steeds geen eten, noch een excuus dat het zo lang duurde. Een half uur wachten is voor Amerikaanse begrippen een “eeuw”. In die tijd heb je gemiddeld genomen al besteld, gegeten en betaald!

Toen wij op het punt stonden om op te stappen kwam na 40 minuten net een blad vol lekkers onze kant op. Toen ik er nogmaals op wees dat dit toch wel erg lang had geduurd kregen wij van de serveerster naast een excuus, te horen dat het “bad cooks” (slechte koks) waren. Hierop antwoordde ik dat ik dan bij voorbaat mijn twijfels had over de kwaliteit van het eten, maar nee, zo bedoelde zij het niet, ze waren gewoon langzaam. Ja, dat was maar al te duidelijk.

Nou ja, het smaakte ons in iedere geval prima maar wel met een vervelende bijsmaak.

Toen ook de rekening nog uitbleef, zijn wij maar gewoon opgestaan en naar de kassa gelopen. Na nogmaals een excuus ( beetje laat) en te hebben afgerekend (uiteraard dit keer met een zeer bescheiden fooi), konden we dan eindelijk op pad.

Moab werd verlaten op naar de eerste stop Natural Bridges park. Dit is een klein park waar je in één richting een rondje rijdt met diverse overlooks op een drietal “natuurlijke bruggen”.

Wij hadden ons al voorgenomen, na de actieve dag van gisteren, om het vandaag rustig aan te doen. De eerste twee Bridges werden dus vanaf afstand bekeken, echter bij brug nummer drie, de Owachomo Bridge (wie kent ‘m niet), lieten we ons toch verleiden naar beneden in de canyon af te dalen om deze van dichtbij te bekijken. Het bleek de moeite waard zij het dat de klim naar boven best een aardige inspanning bleek.

Na de Bridges werd koers gezet naar Monument Valley, bekend uit vele Western films. De route er naar toe liep o.a. via de Highway 261, een bijna slaapverwekkend stuk recht door met af en toe een flauwe bocht of een stukje bergopwaarts en met de cruisecontrol op 65 mph. Na een goeie 60 km doken er plotseling borden langs de kant op die waarschuwden voor scherpe haarspeldbochten, stijle afdalingen en gravel op de weg. En ja, ons wachtte een afdaling waarbij je vooraf toch even moet slikken eer je er aan begint. Maar met de voet op de rem en gas los, vaart maken gaat vanzelf wel, bleek het toch goed te doen.

Tegen half vier doken de contouren op van Monument Valley en na bij de entree €20,- te hebben “gedoneerd” aan de indianen die dit park beheren, mochten wij zelf een rondrit maken tussen de rotskolossen. Een weg was het niet echt te noemen, het was meer off the road vol diepe groeven en kuilen en een hoop stof. Op zich wel leuk om zo onze 4 wheeldrive Dodge eens goed testen.

Over het rondje van 27 km werd bijna twee uur gedaan, incl. de diverse fotostops.

De foto’s spreken denk ik wel voor zich.

(Klik of tap op de onderstaande foto’s voor een vergroting)

Tegen zeven uur arriveerden wij bij ons hotel voor 1 nacht in Kayenta. Snel gedoucht en omgejurkt, en hup de auto weer in naar de Mexicaan die wij hadden gegoogeld met goede recensies.

Van de buitenkant zat het restaurantje er niet echt uitnodigend uit maar eenmaal binnen viel het erg mee en werden wij warm ontvangen.

Degene die onze bestelling opnam zag dat wij de foto’s van vandaag op de iPhone aan het bekijken waren. Nou, zo had Chandler, zo heet hij, er ook wel een paar en hij kwam gezellig bij ons zitten met zijn mobiel om foto’s van Monument Valley in de winter te laten zien, bedekt onder een dikke laag sneeuw. Een heel ander gezicht dan zoals wij het vandaag hebben ervaren.

Buikjes waren weer rond en aangezien Kayenta geen wereldstad is waar van alles te beleven valt, maar weer terug naar de Wetherill Inn.

Morgen trekken wij verder richting de Rocky Mountains met onderweg Mesa Verde NP, waar ruïnes te bekijken zijn van oude indiaanse nederzettingen. Eindpunt ligt in Durango. Vanuit deze plaats gaan wij woensdag met een stoomtrein de bergen in (ja Es, eigenwijs als wij zijn doen wij het toch ?) waarvoor wij vanochtend via internet de laatste kaartjes hebben besteld.



Drie voor de prijs van één

Reisverslag USA 2015 Posted on ma, juni 08, 2015 07:15:37

Vandaag werden er niet één, niet twee maar liefst drie parken bezocht!

Na het ontbijt vertrokken wij even na negen uur met een gevulde koelbox en rugzak, op weg naar Canyonlands NP, vervolgens naar het naastgelegen Death Horse State Park en als toetje Arches NP.

Het weer was prachtig, en dat terwijl het hier gisteren nog met bakken uit de hemel schijnt gekomen te zijn. In Arches waren zelfs delen afgezet vanwege overvloedig regenwater. Maar op wat plasjes na was daar vandaar niets van te merken. Het lijkt wel of iemand boven de regie strak in handen heeft en ons tot nu toe het allerbeste doet toekomen?.

Denken wij ook telkens weer het mooiste al gezien te hebben, worden wij toch telkens weer verrast door nieuw natuurschoon.

In alle drie de parken werd flink door ons gewandeld of gehiked zoals dat hier heet. Aangezien al deze kilometers toch wel de nodige energie hebben gekost en foto’s meer zeggen dan 1000 woorden wil ik het voor vandaag graag daarbij laten.

(Klik of tap op de onderstaande foto’s voor een vergroting)

Om zeven uur s avonds waren wij weer terug in ons hotel. Na een cola en een Bud, schoon wel wel naar Pasta Jays waar wij heerlijk Italiaans hebben gegeten.

Morgen een relatief kort ritje waarbij wij onder weg Natural Bridges National Monument (hij stond op het lijstje Esther ?) aandoen en het uit veel Westernfilms bekende landschap van Monument Valley.

Welterusten, wat ons betreft dan.



Ganzennek en kabouters

Reisverslag USA 2015 Posted on zo, juni 07, 2015 02:12:54

Na ons canyon avontuur van gisteren hebben wij s avonds lekker gegeten bij het Cowboy Blues Restaurant. Gezellig tussen de locals en met live muziek van een solo cowboy met gitaar. Daarna bijtijds ons “knusse” bed in.

Bij het ontwaken zag het er buiten druilerig uit. Dus eerst maar eens een bakkie en de reacties op ons weblog en op Facebook lezen, altijd weer leuk.

Rond half negen was alles weer ingepakt voor de volgende rit. Inmiddels was het ook droog geworden maar nog wel wat frisjes. Maar wat wil je ook op zo’n 2000 meter hoogte.

Na nog wat boodschapjes te hebben ingeslagen, een ontbijtje bij de Subway en de tank weer te hebben bijgevuld, werd de mooie Highway 12 weer in noordelijke richting gevolgd. Deze weg is echt de moeite waard om te rijden, je komt er ogen te kort ( zeker als je achter het stuur zit). Het ene fraaie uitzicht wisselt het andere weer af. Als we bij alle Scenic overlooks hadden gestopt dan waren wij morgen nog niet in Moab gearriveerd.

Na de mooie rotsformaties werd het vanaf het plaatsje Boulder helemaal groen om ons heen. Berken – en naaldbomen zover het zicht reikte.

Dat zicht werd op een gegeven moment even minder toen wij op hoogte de bewolking in reden. Na een flinke afdeling werd dit weer snel beter en kwam de zon ook weer door de bewolking heen.

Even verderop ging de 12 over in de 24 en reden we het Capitol Reef NP binnen. Hier weer prachtige red rocks. Een eerste stop was gepland bij het Goosenecks Overlook Point. Je kijkt daar 244 m naar beneden de canyon in die door de rivier is uitgesleten in de rotsen. De vorm van de bochten van de canyon lijkt op een ganzennek, vandaar de naam.
Verder gereden kregen de rotsen om ons heen steeds weer andere kleuren en was het één nog grilliger gevormd dan het andere.

Nadat bij Hanksville linksaf was geslagen werd een kilometer op 90 verderop de afslag genomen naar het Goblin Valley State Park.

Dit park dank haar naam aan de bijzondere, door erosie, gevormde rotsen waarvan de meeste doen denken aan paddestoelen of kabouters, Goblins dus.

Tussen deze aparte rotsfiguren lekker rondgewandeld en uiteraard weer de nodige foto’s gemaakt.

(Klik of tap op de onderstaande foto’s voor een vergroting)

Na ruim een uur waren we weer terug bij de auto, vlug wat gegeten en gedronken en daarna snel weer op weg voor de laatste 150 km naar Moab. Deze gingen voor een groot deel via de Interstate 15 waar 80 mph mocht worden gereden, ruim 130 km per uur. Dus dat schoot lekker op.

Rond half vier werd ingecheckt waarna meteen twee wassen werden gedraaid. Zo kunnen we de komende dagen weer fris gekleed door het leven.

Vanavond gaan wij in Moab wat eten en wat proviand inslaan voor de dag van morgen . Want dan wachten Canyonlands NP, Death Horse State Park en het bekende Arches NP. Wat we daarbij tegenkomen lezen en zien jullie vast morgen weer.



Slotcayoneering

Reisverslag USA 2015 Posted on za, juni 06, 2015 01:35:23

De wekker was gezet om 7.00 AM met als reden om te kijken of er nog ergens een plekje vrij was om mee te kunnen met één van de tours. Het was ons gisterenavond niet meer gelukt om een reservering te maken zelfs niet met de alleraardigste hulp van de eigenaresse van The Cowboy Country Inn, ons huidige onderkomen.

Eerst maar eens een bakkie gezet en buiten kijken wat voor weer het was want de voorspellingen waren nat met onweer.

Gelukkig zag het er buiten nog stralend uit, dat zat dus alvast mee. Nu nog een Tour zien te boeken.

Naast onze Inn zit een tankstation annex supermarkt waar ze ook jeeps en quads verhuren. Daar dus maar een gaan informeren of zij wellicht nog mogelijkheden hadden. En ja wel hoor, er kon geboekt worden voor diverse trips. Wij wilden graag een zgn. Slotcanyon Tour maken hetgeen inhoudt dat je door smalle door water en wind uitgesleten gangen loopt. Ook dat bleek mogelijk bij High Adventure Rentals en de kosten waren zelfs lager dan bij andere outfitters. We zouden wel zo’n 6 tot 7 uur op pad zijn. Veel water werd aangeraden om mee te nemen en van de voorspelde neerslag hoefden wij wat hen betreft niet veel te vrezen.

Zo gezegd zo gedaan met als gevolg dat er in no time snel wat eten naar binnen werd gewerkt en we 20 minuten later klaar waren voor vertrek.

Onze (privé) gids voor de dag was Neal een ontzettend aardige en behulpzame vent met gevoel voor humor.

We gingen per 4-wheeldrive buggie op pad.

De rit naar de canyonslots in Grand Staircase Escalante National Monument zou ruim een uur in beslag nemen. Neal nam de off the road bypass waarover we met flinke snelheid overheen crossten. Het leek af en toe wel een achtbaan.

Na een goed uur kwamen we aan op de plek waar de hike begon. We zouden eerst de Spooky canyon doen. Deze werd bereikt na een flinke afdaling te voet van een mile of wat op wat vlakker terrein. Prachtig midden in de dessert met een lawaai aan stilte om ons heen. Neal waarschuwde ons wel voor ratelslangen. Bij een licht zoemend geluid was het oppassen geblazen en moest je zsm achteruit wegwezen. Gelukkig hadden de snakes een dagje vrij, wij zijn ze iig niet tegengekomen.

Spooky bleek één van de meest uitdagende slotcanyons te zijn met hier en daar een maximale breedte van 10 inch (+/- 16 cm)! Onze pizza die wij de avond ervoor gezamenlijk hadden gegeten had een grotere doorsnede.

Na de eerste kruipdoor sluipdoortjes, kwam er een groep tegenliggers aan en aangezien passeren in de canyon onmogelijk bleek moesten we even wachten tot de volledige groep ons was gepasseerd alvorens wij verder konden.

Bij de eerste de beste serieuze versmalling bleef ik overdwars al vastzitten. Enige optie bleek laag over de grond kruipend deze hindernis te nemen. En zo stonden er ons nog een paar te wachten. In ieder geval is dit geen sport voor mensen met claustrofobie.

Maar wij kregen er steeds meer handigheid in en Neal hielp ons met aanwijzingen waar nodig.

Na een half uur werd het eind van de canyon bereikt en zagen we weer daglicht. Het eruit klauteren kostte nog wel enige moeite. Achter ons volgde een groepje dames op leeftijd die dachten dit wel even zonder gids te kunnen klaren. Uiteindelijk waren zij ons zeer dankbaar dat wij hen verder uit de canyon hielpen, op eigen kracht had het hen zeker niet gelukt.

(Klik of tap op de onderstaande foto’s voor een vergroting)

Na een short break volgde canyon nr. 2, Peekaboo. Gelukkig niet meer zo smal als Spooky maar toch nog een flinke uitdaging getuige het feit dat twee Amerikaanse mannen halverwege al terugkwamen om dat zij niet wisten hoe uit de canyon te komen. Neal was zo aardig hen op sleeptouw mee te nemen.

Echt, wij vonden het een TOP avontuur!!

Nadat wij nog met z’n tweeën een derde easy canyon voor een deel hadden gedaan nam Neal ons weer mee naar boven waar de buggie was achtergelaten, volgens hem the hardest part omdat het een behoorlijke klim was en dat op bijna 2000 m hoogte.

But we made it!

Het weer bleef zonnig maar in de verte zagen wij letterlijk de buien al hangen.

Neal wilde ons toch nog wat spots laten zien. Allereerst een paar grotten die in de jaren zestig door een paar Duitse broers in de bergen waren gemaakt en waarin zij een boot (!) hadden gebouwd bang dat het water vanuit het nabij gelegen Lake Pouwel hier zo hoog zou komen. Nooit gebeurd dus.

Daarna werd koers gezet naar Devils Garden waar door erosie een paar fraaie hoodoos zijn ontstaan.
Onderweg voelden wij de regendruppels al op ons gezicht in de half open buggie en in de verte kwamen de bliksemschichten al naar beneden. Maar gelukkig voor ons lag de tuin van de duivel juist daar waar de lucht weer opentrok.

Op de weg terug naar Escalante liet Neal zijn rijkunsten nog even zien door met hoge snelheid het off the road parcours te nemen. Best drive ever! Weer in Escalante zaten wij wel onder de modderspetters maar wat een gave dag was dit! Met Neal werden mailadressen uitgewisseld zodat we over en weer de gemaakte foto’s naar elkaar kunnen sturen.

Lekker gedoucht en met een Pepsi en een Bud zitten we nu nog lekker na te genieten.

De lucht is wel weer aan het betrekken maar onze dag kan niet meer stuk.

Morgen weer een mooie rit met als eindbestemming Moab.



Highways and Byways

Reisverslag USA 2015 Posted on vr, juni 05, 2015 05:52:28

Vandaag hebben wij onszelf zo’n kleine 500 km verplaatst, weg uit de gekte van Las Vegas naar de rust en mooie natuur van Escalante en omgeving.

Na een bescheiden ontbijtje op de kamer verlieten even voor tien uur ons hotel Excalibur. Het reisplan werd weer op onze TomTom ingesteld waarna een berekende reistijd van 6 1/2 uur werd getoond. Soms krijg je toch zo’n hekel aan dat ding. Maar al vaker bleek Tom er naast te zitten omdat hij zich netjes aan de toegestane snelheid onderweg houdt en wij niet.

De eerste 226 km gingen recht toe recht aan over de I15 NB en lagen in 2 uurtjes al achter ons. Daarna werd er afgeslagen en was het vanaf dat moment Scenic Byway wat iets langzamer aan rijdt met bochten, stijgingen en afdalingen, maar wel veel leuker en mooier is om te berijden.

Intussen werd Arizona kort doorkruist en zijn we in Utah belandt waarmee weer een uurtje van onze vakantie werd ingepikt (-8 uur tijdsverschil dus).

Rond het middag uur werden weer de bijna gebruikelijke broodjes worst naar binnen gewerkt op een mooi picknick plekje, pal naast een benzinestation. Dus ook maar meteen de Dodge bijgevuld zodat we voorlopig weer vooruit konden.

Al snel daarna reden wij Zion NP binnen, een heel mooi en daardoor ook druk bezocht park. Vooraf was al bepaald dat wij het park zelf niet konden bezoeken vanwege onze reistijd. Nu zijn wij hier ook al een paar keer eerder geweest en dus werd volstaan met het volgen van onze route door/langs het park. Wil je Zion echt in dan gaat dat alleen nog per gratis shuttle-bus.

Snel toch nog wat plaatjes kunnen schieten.

Via de Highway 9 ging het links af de Scenic Byway 12 op, één van Amerika’s mooiste om te rijden.

Na een paar mijl veranderd het landschap en rijd je tussen vuurrode rotspartijen. Na 17 mijl kom je zo langs de afslag naar Bryce Canyon, ook een van de mooiste parken om te bekijken. Ook dit park werd al een aantal keer eerder door ons bezocht en zouden we vandaag dus ook rechts laten liggen. Maar omdat wij inmiddels ruim voorlagen op het schema van onze navigatie konden we de verleiding niet weerstaan om er toch weer even snel een kijkje te nemen. Bij Sunrise Point werden wat foto’s genomen en genoten van het fraaie uitzicht.

(Klik of tap op de onderstaande foto’s voor een vergroting)

Tijd om de rest van Bryce te bekijken was er helaas niet maar wij waren al tevreden met dit onverwacht kort weerzien.

De ’12’ werd verder vervolgd naar Escalante waar wij nu voor twee nachten zijn neergestreken.

Voor de dag van morgen hebben wij geprobeerd een Slotcanyon tour te boeken maar tot dusverre nog zonder succes. Daarnaast is de kans op neerslag morgen zo’n 60% dus kijken we morgen verder hoe de invulling van de zaterdag er uit gaat zien.



Dagje Vegas

Reisverslag USA 2015 Posted on do, juni 04, 2015 08:31:26

Uitslapen kon vandaag want wij hebben de hele dag om LV verder te bekijken maar aangezien we hier al voor de vierde keer zijn, valt er niet heel veel nieuws meer te zien voor ons.

Mieke had echter andere plannen. Gisteren was de hotel fitness al bekeken met het plan om vandaag de loopband aldaar eens te testen. Vanochtend heeft zij om 8.00 AM ook de daad bij het plan gevoegd, waarvoor respect van mijn kant! Zeker toen zij bij terugkomst op de kamer een grande Cappuccino voor mij had meegenomen. ?

In de tussentijd had ik even de gelegenheid om wat foto’s en een stukje video van gisterenavond bij Fremontstreet, op ons blog te plaatsen (zie hieronder).

Nadat wij ons in een staat van “fris en fruitig” hadden gebracht werd in ons hotel aangeschoven aan het ontbijtbuffet. Waarschijnlijk kent iedereen het gevoel wel van teveel zien en opscheppen dan wat je maag normaliter op een doordeweekse dag als ontbijt krijgt te verwerken, wij in ieder geval na vanochtend wel.
Maar goed, er moest vervolgens ook geshopt worden en dus was een goede (dubbele) bodem eigenlijk wel een must.

Bij de Premium Outlet South werden weer wat koopjes aan de garderobe toegevoegd, waarbij uiteraard ook aan thuis werd gedacht.

Terug in het hotel werden de aankopen voor onze jongens alvast naar huis gewhatsappt zodat ruilen evt. nog mogelijk zou zijn. Gelukkig bleef een ritje terug ons bespaart want e.e.a. viel in de smaak bij de heren.

Na een uurtje rust, opnieuw de Strip op voor kaartjes voor de show van Circus du Soleil, Zumanity. Na enig onderhandelingswerk ging er 40% van de oorspronkelijke prijs af zodat de derde rang alsnog betaalbaar werd.

Aangezien we nog wat tijd hadden voor de show begon om 7.00 PM besloten we nog even wat benenwerk te verrichten en werd de LV Boulevard opnieuw gedeeltelijk bewandeld.

Weer terug in Hotel New York New York, waar de show werd gehouden, schoven we burgers en fries naar binnen als avondmaal.

Zumanity is een show waarvoor je minimaal 18+ moet zijn. De reden hiervan zit ‘m in het licht erotische karakter van de show, met een dosis humor waarmee de standaard acrobatische circusacts in een geheel ander jasje werden gestoken. Typisch Circus du Soleil dus.

Helaas mochten er tijdens de show geen foto -en filmopnamen worden gemaakt maar Google even op de naam van de show en je krijgt bij de videoresultaten een aardig beeld van wat de show inhoud.

Na afloop werd er opnieuw geStripped, zij het dan niet zo letterlijk als tijdens de show, want na zonsondergang ziet Las Vegas er weer heel anders uit.

Morgen wacht weer een lange rit waarbij we de gekte van deze stad (gelukkig) weer achter ons laten en we weer back to the nature gaan.



Fremontstreet Experience

Reisverslag USA 2015 Posted on wo, juni 03, 2015 18:02:38

Gisterenavond, zoals eerder gemeld, zijn wij naar het oude deel van Las Vegas geweest om de Fremontstreet Experience te ervaren. Ik moet zeggen dat het ondanks de drukte erg leuk was om mee te maken.
Fremontstreet is het deel waar het ooit begon met de casino’s in LV. Doordat de Strip door de jaren heen bijna alle bezoekers trok, heeft men geprobeerd om het oude deel nieuw leven in te blazen door de straat te overkappen en op deze overkapping allerlei videoeffecten te projecteren. Daarnaast waren er gisterenavond drie verschillende bands die gelijktijdig een concert gaven en kun je ook over de menigte geen “vliegen” m.b.v. een zipline!
Hieronder wat foto’s en een video om een indruk te geven.
Gaan wij zo aan het ontbijt. ?



Van Death Valley naar levendig Vegas

Reisverslag USA 2015 Posted on wo, juni 03, 2015 05:41:19

Vanochtend werd er rustig aangedaan gezien de relatief korte rit van 170 km naar gokstad nummero uno, Las Vegas.

Het ontbijt deden we in onze cabin met de broodjes, jam en worstjes die we nog in voorraad hadden. Lekker bakkie opschenk cappuccino erbij en een nieuwe dag kon beginnen.

Even voor tienen lieten we de Furnance Creak Ranch achter ons, op naar de eerste tussenstop Zabriskie Point. Dit uitkijkpunt lag op slechts 7 minuten rijden dus voor onze Dodge goed en wel op gang was gekomen, moesten we al weer in de remmen.

Zabriskie Point ligt op de bergkam aan de oostzijde van de vallei en biedt een mooi uitzicht.


Foto’s geschoten, nieuw rolletje in mijn iPhone en op naar stop nr. 2. Dit lag aan dezelfde kant alleen een stuk hoger. Dat maakt de afslag er naar toe bij tijd en wijle vrij stijl en bochtig en dat over 27 Km. Maar goed, het uitzicht dat Dantes View ons bood maakte deze rit alleszins waard. We maakten nog even een korte hike om zo een nog mooier zicht te hebben op Death Valley. Beneden in de diepte kijk je daar uit op Badwater, waar we gisteren 86 meter beneden zeeniveau nog stonden.

Na een half uurtje werd het tijd om DV voorgoed te verlaten en … viava Las Vegas!

Rond het middaguur werden tank en magen gevuld in Pahrump om vervolgens met 70 mph naar LV door te kachelen.

Ook in Vegas veranderd door de jaren wel eens wat hetgeen helaas nog niet in onze TomTom bleek te zijn ge-update. Tom zag afslagen die er niet (meer) waren of zag ze niet waar ze juist waren aangelegd. Gelukkig kennen wij zelf de weg daar inmiddels wel een beetje en kwamen we met een kleine omweg rond de klok van twee aan bij hotel/casino Excalibur. De auto werd overgedragen aan de valet parking zodat wij dicht met bagage en al richting receptie konden lopen.

De incheck verliep vlotjes zodat we in no time op onze kamer zaten, 11 hoog met uitzicht op een stukje van de strip.

Na even er momentje rust, werden de wandelschoenen aangetrokken om de LV Boulevard, ook bekend onder de naam “The Strip”, gedeeltelijk af te lopen. De buiten temperatuur lag ver boven de 30 C wat alleen al reden was om hier en daar een casino binnen te schieten voor de nodige verkoeling.

Zo hebben we het te voet t/m The Venetian gered, goed voor zo’n 2,5 km (excl. de casino kilometers), om daarna weer rechtsomkeert te maken.

D.w.z., tot aan de eerste de beste Outback, waarvan we er op de Strip alleen al 4 van zijn tegengekomen.

En dus, Esther, ja, ja, eindelijk na een week kwam dan de eerste Blooming Onion op tafel. Om jou nog wat verder te laten kwijlen, niet 1 maar 2 foto’s ?.

Nadat er van deze “bloeiende ui” niets meer over was, ging Miek over op een Cesar Salad (met van die heerlijke croutons ?) en wist ik nog een full rack Baby Ribs weg te werken.

Jullie begrijpen, 2 km terug wandelen was hierna geen optie meer en dus werd de monorail gepakt die ons tot aan het MGM bracht, schuin tegenover ons hotel.

Het is nu even uitbuiken op de kamer met voor straks het plan om met de auto naar het oude gedeelte van de stad te rijden en daar de Fremont experiance te bekijken. Wat dat is hopen wij jullie morgen te kunnen laten zien.



« VorigeVolgende »