Inmiddels zijn wij al weer ruim 24 uur thuis. Om ons vakantieblog nog even netjes af te ronden, hierbij nog een kort verslag van onze terugreis.

Dinsdagochtend werd vroeg opgestaan. Onze vlucht naar Chicago vertrok pas om 11.25 lokale tijd maar ook de auto moest nog worden afgetankt en ingeleverd. Daarnaast wilden we een evt. vertraging tijdens de ochtendspits in en rond Denver ook voor zijn.

Zo verlieten wij om half acht de parking van de Comfort Inn, welke 24 uur eerder nog de Best Western Inn heette. Waarschijnlijk gevolg van een tussentijdse overname?

De spits richting airport viel gelukkig mee en na de tank tijdens een tussenstop geheel te hebben gevuld, werd precies om 8.00 AM bij het inleverpunt van Alamo Car rental voor de laatste maal op de rem getrapt van onze (voor drie weken) Dodge. In totaal hebben we deze vakantie 2843 mile gereden of te wel 4575,2399 km om (heel) precies te zijn.

De Alamo bus zette ons keurig af bij de juiste vertrekhal alwaar de koffers ingeleverd werden. Echter, hierbij bleek dat onze digitale kofferschaal blijkbaar toch niet zo nauwkeurig weegt als door ons was aangenomen. Eén van de koffers bleek een gering overgewicht te hebben van omgerekend 2 kg. Gelukkig had de andere nog wat marge zodat we met wat overhevelen van we inhoud, beide koffers precies op het max. toegestane gewicht van 23kg kregen.
Daarna onze laatste watervoorraad opgedronken en door de securitycheck.

Ondertussen had ik al twee sms-jes ontvangen van United dat onze vlucht enigszins was vertraagd waardoor er tijd genoeg overbleef voor een cappu + muffins.
Met een klein uurtje vertraging vertrokken we even voor half één s middag richting Chicago, voorbereid op een vlucht van 2 uur en 50 min.. We keken dan ook raar op toen na 1 1/2 uur al werd omgeroepen dat de landing langzaam maar zeker al werd ingezet! Uurtje tijdsverschil waren wij vergeten mee te rekenen dus.
Op Chicago ‘O Hara airport aangekomen bleek dat onze koffers automatisch naar de eindbestemming zouden worden doorgestuurd vanwege slechte weersomstandigheden!? Normaal gesproken dien je zelf de koffers van de band te halen en weer af te geven voor de vervolgvlucht en aangezien de zon ook volop scheen hadden wij even wat twijfel. Maar goed, de gok maar genomen en weer via de securitycheck terug naar de gates.

Intussen hadden wel goede trek gekregen en dus werden de laatste dollars uitgegeven aan pizza met een drankje.

De vlucht naar Amsterdam/Schiphol vertrok keurig op tijd en zou, dankzij de stevige straalstroom in oostelijke richting, een uur eerder aankomen dan gepland.

De reis verliep zoals we onderhand wel gewend zijn, een snack, eten en drinken en weinig tot geen slaap. Zo zag ik de zonsondergang niet veel later gevolgd door de zonsopkomst door het vliegtuigraampje aan mij voorbij komen.

Op Schiphol aangekomen moest er nog een minuut of twintig worden gewacht tot er een gate vrij was waardoor de voorsprong op het schema weer voor een groot deel verloren ging.
Bij de bagageband kwamen we Joris Linssen met crew nog tegen die opnames aan het maken was voor het programma “Hello, Goodbye”. Helaas kwam hij niet om te horen hoe fantastisch wij het de afgelopen weken hadden gehad.
De taxi bracht ons weer tot aan de voordeur waarmee onze reis definitief tot een einde kwam.
We kunnen terugkijken op drie fantastische weken USA met veel prachtige natuur afgewisseld met steden en zo nu en dan een outlet.
Benieuwd hoe wij dit (volgend jaar?) nog kunnen overtreffen. ?