Weer een prachtige dag achter de rug (sorry als ik in herhalingen val maar het is nou eenmaal zo).

Er moest wel weer een “stukkie” worden gereden en niet alleen over vlakke snelwegen.

Ook het weer zou niet best worden. Er werd zelfs gewaarschuwd voor thunderstorms en flush floods, donder bliksem en overvloedig veel hemelwater. Toen wij na ontwaken naar buiten keken leek deze voorspelling ook wel uit te gaan komen.

Het ontbijtje was weer prima voor elkaar in de Comfort Inn.

Tegen half tien was onze Dodge weer beladen en konden we vertrekken.

Na een uurtje sturen op Amerikaanslands wegen vielen de eerste druppels op de voorruit. Ook de temperatuur daalde tot onder het frisse, tijd dus voor een eerste stop bij de Shell. Twee cappuccino’s plus 12 Gallon staan weer bijgeschreven op de creditcard. Ook zag ik mijn kans schoon de korte mouwen en broekspijpen te verwisselen voor de lange versies.

Op af en toe een klein buitje na zette de regen niet verder door en zeker niet in die mate als was aangegeven.

Even voor het middaguur reden we de wintersportplaats Breckenridge binnen. Ook hier zag het er gezellig uit dus tijd voor stop nummer 2.

Omdat we op hoogte zitten leek het mij verstandig om de de jas er nog even bij aan te trekken. Petje ter bescherming van wat kalende niet nader aan te duiden plekken, leek mij niet noodzakelijk. Nou, ik kwam bedrogen uit. Na nog geen 3 winkeltjes verder brak boven het stadje het wolkendek open en brandde de zon op mijn “boze bolletje” en hing mijn jas doelloos over de arm. Het lijkt wel of er “iemand” met ons meereist die het weer voor ons steeds weer perfect voor ons regelt.

Na ruim een uur werd de Dodge weer gestart en vervolgden we onze route richting Rocky Mountains NP.

Na een klein stukje snelweg werd weer afgeslagen de bergen in. Hier vonden we een mooie rustige picknick plaats met hoorbaar een bergstroom op de achtergrond. In het zonnetje gingen de koude hotdogs aan gevuld met appelschijfjes, soepeltjes naar binnen.
Nog even zitten genieten van de stilte waarna het tijd werd om Trail Ridge Road bergopwaarts te volgen.

Na een fotostop bij de Farview Curve met zicht op de besneeuwde Never Summer Mountains, begon even later de sneeuw langs de kant van de weg al zichtbaar te worden.

Het hoog(s)tepunt werd bereikt bij het Alpine Visitor Center op 3600 meter boven zeeniveau. Het uitzicht was fenomenaal en de hoeveelheid sneeuw die er nog lag idem dito. Hoewel de zon stevig zijn beste deed om deze letterlijk als sneeuw voor de zon te doen verdwijnen, moeten er denk ik nog wel wat zonne-uurtjes overheen wil dat ook gaan lukken.

(Klik of tap op de onderstaande foto’s voor een vergroting)

Na wat sneeuwpret werd het toch echt tijd de afdaling in te zetten. Deze ging soms langs duizelingwekkende afgronden waar je al sturende echt niet naar moet kijken. Beter is je ogen op de weg te houden.

Maar we zijn gelukkig weer heelhuids aangekomen bij ons hotel voor de komende twee nachten.

Enig minpuntje was vandaag een door de zwaartekracht aangetrokken iPhone met als gevolg een barst mijn mijn scherm ?

Morgen wordt RM NP verder bekeken voor zover mogelijk want je kunt hier wel een paar weken rondzwerven. Een kijken of wij dan jouw meertjes kunnen vinden Es (bedankt voor de tip!).