Weer een mooie dag achter de rug, zowel qua weer als wat wij hebben bekeken.

Alleen de start was wat onbevredigend. Omdat het hotel ontbijt niet veel voorstelde besloten wij lekker uitgebreid te ontbijten bij het Denny’s filiaal dat pal naast ons hotel in Moab was gelegen. Lekker een slam met pancakes, scrambled eggs, toast, bacon en hash browns (rösti), daar kom je de rest van de dag wel mee door.

Om half tien schoven wij aan. Koffie en thee stonden zo op tafel, de orange juice was helaas uitverkocht (erg raar, zeker voor Denny’s) maar grape juice was een prima alternatief. Het duurde echter een stuk langer voor dat het eten kwam. Zaterdagavond, toen wij daar ook aan tafel zaten, excuseerde de serveerster zich keer op keer dat het “zo lang duurde” terwijl voordat wij met onze ogen konden knipperen de avondmaaltijd al voor ons neus stond! Vanochtend dus niet. Wij zagen en hoorden al dat de serveersters de 2 koks aanspoorden tot sneller werken maar toen wij na 20 minuten nog geen eten hadden heb ik één van de serveersters maar eens gevraagd of onze bestelling wel was doorgekomen. Dat bleek wel het geval maar i.p.v. de gebruikelijk bemensing van 4 in de keuken moesten ze het nu dus doen met maar 2. O.k. , dan nog maar even geduld hebben. Echter na een half uur nog steeds geen eten, noch een excuus dat het zo lang duurde. Een half uur wachten is voor Amerikaanse begrippen een “eeuw”. In die tijd heb je gemiddeld genomen al besteld, gegeten en betaald!

Toen wij op het punt stonden om op te stappen kwam na 40 minuten net een blad vol lekkers onze kant op. Toen ik er nogmaals op wees dat dit toch wel erg lang had geduurd kregen wij van de serveerster naast een excuus, te horen dat het “bad cooks” (slechte koks) waren. Hierop antwoordde ik dat ik dan bij voorbaat mijn twijfels had over de kwaliteit van het eten, maar nee, zo bedoelde zij het niet, ze waren gewoon langzaam. Ja, dat was maar al te duidelijk.

Nou ja, het smaakte ons in iedere geval prima maar wel met een vervelende bijsmaak.

Toen ook de rekening nog uitbleef, zijn wij maar gewoon opgestaan en naar de kassa gelopen. Na nogmaals een excuus ( beetje laat) en te hebben afgerekend (uiteraard dit keer met een zeer bescheiden fooi), konden we dan eindelijk op pad.

Moab werd verlaten op naar de eerste stop Natural Bridges park. Dit is een klein park waar je in één richting een rondje rijdt met diverse overlooks op een drietal “natuurlijke bruggen”.

Wij hadden ons al voorgenomen, na de actieve dag van gisteren, om het vandaag rustig aan te doen. De eerste twee Bridges werden dus vanaf afstand bekeken, echter bij brug nummer drie, de Owachomo Bridge (wie kent ‘m niet), lieten we ons toch verleiden naar beneden in de canyon af te dalen om deze van dichtbij te bekijken. Het bleek de moeite waard zij het dat de klim naar boven best een aardige inspanning bleek.

Na de Bridges werd koers gezet naar Monument Valley, bekend uit vele Western films. De route er naar toe liep o.a. via de Highway 261, een bijna slaapverwekkend stuk recht door met af en toe een flauwe bocht of een stukje bergopwaarts en met de cruisecontrol op 65 mph. Na een goeie 60 km doken er plotseling borden langs de kant op die waarschuwden voor scherpe haarspeldbochten, stijle afdalingen en gravel op de weg. En ja, ons wachtte een afdaling waarbij je vooraf toch even moet slikken eer je er aan begint. Maar met de voet op de rem en gas los, vaart maken gaat vanzelf wel, bleek het toch goed te doen.

Tegen half vier doken de contouren op van Monument Valley en na bij de entree €20,- te hebben “gedoneerd” aan de indianen die dit park beheren, mochten wij zelf een rondrit maken tussen de rotskolossen. Een weg was het niet echt te noemen, het was meer off the road vol diepe groeven en kuilen en een hoop stof. Op zich wel leuk om zo onze 4 wheeldrive Dodge eens goed testen.

Over het rondje van 27 km werd bijna twee uur gedaan, incl. de diverse fotostops.

De foto’s spreken denk ik wel voor zich.

(Klik of tap op de onderstaande foto’s voor een vergroting)

Tegen zeven uur arriveerden wij bij ons hotel voor 1 nacht in Kayenta. Snel gedoucht en omgejurkt, en hup de auto weer in naar de Mexicaan die wij hadden gegoogeld met goede recensies.

Van de buitenkant zat het restaurantje er niet echt uitnodigend uit maar eenmaal binnen viel het erg mee en werden wij warm ontvangen.

Degene die onze bestelling opnam zag dat wij de foto’s van vandaag op de iPhone aan het bekijken waren. Nou, zo had Chandler, zo heet hij, er ook wel een paar en hij kwam gezellig bij ons zitten met zijn mobiel om foto’s van Monument Valley in de winter te laten zien, bedekt onder een dikke laag sneeuw. Een heel ander gezicht dan zoals wij het vandaag hebben ervaren.

Buikjes waren weer rond en aangezien Kayenta geen wereldstad is waar van alles te beleven valt, maar weer terug naar de Wetherill Inn.

Morgen trekken wij verder richting de Rocky Mountains met onderweg Mesa Verde NP, waar ruïnes te bekijken zijn van oude indiaanse nederzettingen. Eindpunt ligt in Durango. Vanuit deze plaats gaan wij woensdag met een stoomtrein de bergen in (ja Es, eigenwijs als wij zijn doen wij het toch ?) waarvoor wij vanochtend via internet de laatste kaartjes hebben besteld.