De wekker was gezet om 7.00 AM met als reden om te kijken of er nog ergens een plekje vrij was om mee te kunnen met één van de tours. Het was ons gisterenavond niet meer gelukt om een reservering te maken zelfs niet met de alleraardigste hulp van de eigenaresse van The Cowboy Country Inn, ons huidige onderkomen.

Eerst maar eens een bakkie gezet en buiten kijken wat voor weer het was want de voorspellingen waren nat met onweer.

Gelukkig zag het er buiten nog stralend uit, dat zat dus alvast mee. Nu nog een Tour zien te boeken.

Naast onze Inn zit een tankstation annex supermarkt waar ze ook jeeps en quads verhuren. Daar dus maar een gaan informeren of zij wellicht nog mogelijkheden hadden. En ja wel hoor, er kon geboekt worden voor diverse trips. Wij wilden graag een zgn. Slotcanyon Tour maken hetgeen inhoudt dat je door smalle door water en wind uitgesleten gangen loopt. Ook dat bleek mogelijk bij High Adventure Rentals en de kosten waren zelfs lager dan bij andere outfitters. We zouden wel zo’n 6 tot 7 uur op pad zijn. Veel water werd aangeraden om mee te nemen en van de voorspelde neerslag hoefden wij wat hen betreft niet veel te vrezen.

Zo gezegd zo gedaan met als gevolg dat er in no time snel wat eten naar binnen werd gewerkt en we 20 minuten later klaar waren voor vertrek.

Onze (privé) gids voor de dag was Neal een ontzettend aardige en behulpzame vent met gevoel voor humor.

We gingen per 4-wheeldrive buggie op pad.

De rit naar de canyonslots in Grand Staircase Escalante National Monument zou ruim een uur in beslag nemen. Neal nam de off the road bypass waarover we met flinke snelheid overheen crossten. Het leek af en toe wel een achtbaan.

Na een goed uur kwamen we aan op de plek waar de hike begon. We zouden eerst de Spooky canyon doen. Deze werd bereikt na een flinke afdaling te voet van een mile of wat op wat vlakker terrein. Prachtig midden in de dessert met een lawaai aan stilte om ons heen. Neal waarschuwde ons wel voor ratelslangen. Bij een licht zoemend geluid was het oppassen geblazen en moest je zsm achteruit wegwezen. Gelukkig hadden de snakes een dagje vrij, wij zijn ze iig niet tegengekomen.

Spooky bleek één van de meest uitdagende slotcanyons te zijn met hier en daar een maximale breedte van 10 inch (+/- 16 cm)! Onze pizza die wij de avond ervoor gezamenlijk hadden gegeten had een grotere doorsnede.

Na de eerste kruipdoor sluipdoortjes, kwam er een groep tegenliggers aan en aangezien passeren in de canyon onmogelijk bleek moesten we even wachten tot de volledige groep ons was gepasseerd alvorens wij verder konden.

Bij de eerste de beste serieuze versmalling bleef ik overdwars al vastzitten. Enige optie bleek laag over de grond kruipend deze hindernis te nemen. En zo stonden er ons nog een paar te wachten. In ieder geval is dit geen sport voor mensen met claustrofobie.

Maar wij kregen er steeds meer handigheid in en Neal hielp ons met aanwijzingen waar nodig.

Na een half uur werd het eind van de canyon bereikt en zagen we weer daglicht. Het eruit klauteren kostte nog wel enige moeite. Achter ons volgde een groepje dames op leeftijd die dachten dit wel even zonder gids te kunnen klaren. Uiteindelijk waren zij ons zeer dankbaar dat wij hen verder uit de canyon hielpen, op eigen kracht had het hen zeker niet gelukt.

(Klik of tap op de onderstaande foto’s voor een vergroting)

Na een short break volgde canyon nr. 2, Peekaboo. Gelukkig niet meer zo smal als Spooky maar toch nog een flinke uitdaging getuige het feit dat twee Amerikaanse mannen halverwege al terugkwamen om dat zij niet wisten hoe uit de canyon te komen. Neal was zo aardig hen op sleeptouw mee te nemen.

Echt, wij vonden het een TOP avontuur!!

Nadat wij nog met z’n tweeën een derde easy canyon voor een deel hadden gedaan nam Neal ons weer mee naar boven waar de buggie was achtergelaten, volgens hem the hardest part omdat het een behoorlijke klim was en dat op bijna 2000 m hoogte.

But we made it!

Het weer bleef zonnig maar in de verte zagen wij letterlijk de buien al hangen.

Neal wilde ons toch nog wat spots laten zien. Allereerst een paar grotten die in de jaren zestig door een paar Duitse broers in de bergen waren gemaakt en waarin zij een boot (!) hadden gebouwd bang dat het water vanuit het nabij gelegen Lake Pouwel hier zo hoog zou komen. Nooit gebeurd dus.

Daarna werd koers gezet naar Devils Garden waar door erosie een paar fraaie hoodoos zijn ontstaan.
Onderweg voelden wij de regendruppels al op ons gezicht in de half open buggie en in de verte kwamen de bliksemschichten al naar beneden. Maar gelukkig voor ons lag de tuin van de duivel juist daar waar de lucht weer opentrok.

Op de weg terug naar Escalante liet Neal zijn rijkunsten nog even zien door met hoge snelheid het off the road parcours te nemen. Best drive ever! Weer in Escalante zaten wij wel onder de modderspetters maar wat een gave dag was dit! Met Neal werden mailadressen uitgewisseld zodat we over en weer de gemaakte foto’s naar elkaar kunnen sturen.

Lekker gedoucht en met een Pepsi en een Bud zitten we nu nog lekker na te genieten.

De lucht is wel weer aan het betrekken maar onze dag kan niet meer stuk.

Morgen weer een mooie rit met als eindbestemming Moab.